Schrijfduo’s, auteursechtparen, partners in crime. Ik weet niet hoe ze het doen: sámen een boek schrijven. Begrijp me niet verkeerd, dit is geen kritiek, maar verwondering. Zelf geef ik toch de voorkeur aan het soloschrijven.
Bekende voorbeelden van auteursduo’s zijn het thrillerechtpaar Nicci French, gevormd door Nicci Gerrard en Sean French, Erin Watt, een pseudoniem voor auteurs Jen Frederick en Elle Kennedy, en het Zweedse echtpaar Cilla en Rolf Börjlind. Het zijn opvallend vaak duo’s in het thrillergenre, maar ook in andere genres wordt er regelmatig in tweetallen gewerkt.
Veel vragen
Het klinkt super romantisch, maar het roept bij mij ook vragen op als: schrijf je om de beurt een hoofdstuk of is elke zin samen gecreëerd? Vergader je over het plot? Moet er veel water bij de wijn? Heb je allebei een eigen specialisme?
Zelf aan de knoppen
Wat ik zelf zo heerlijk vind aan schrijven is dat ik volledig de regie hebt. Ik bepaal wat mijn personages doen, denken, eten, drinken en zelfs of ze mogen blijven leven. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat er iemand naast mij zit die zegt: ik vind dat we het zus en zo moeten doen. ERROR.
Aan de andere kant, als je plot net even kabbelt of je zit vast, kan een ander net even die pit in je manuscript stoppen.
Schrijfbubbel
Hoewel het schrijven van die eerste versie erg alleenig is – ik gebruik expres niet het woord eenzaam – is dat ook heel fijn. Alleen in je eigen verhaalbubbel, zonder invloed van buitenaf en voor mij was het ook tijd voor mezelf. In een leven met een fulltime baan, drie kinderen, een huwelijk, sport en vriendschappen, is die me-time zeer welkom. En die vond ik in mijn schrijfuren. Alleen al daarom wil ik geen schrijfbuddy; blijf van mijn me-time af.
Toch ben ik wel benieuwd. Zijn er onder mijn lezers voorstanders van het duoschrijven? Of zijn er zelfs schrijfduo’s? En hoe gaat dat dan in zijn werk? Tell me more!