Het lijkt een kleine stap van de journalistiek naar het auteurschap, maar eenmaal binnen blijkt het een wereld van verschil.
Ik ken geen journalist die níet de droom had zelf een boek te schrijven. Daar ben ik geen uitzondering op. Hoewel ik in de praktijk nu communicatiemanager ben, heb ik er wel ruim vijftien jaar journalistieke ervaring opzitten, blijf ik artikelen schrijven en heb ik er diploma’s voor op zak. Als freelancer combineerde ik die twee disciplines bovendien jarenlang.
Droom zonder actie blijft onvervuld
Over de verschillen tussen journalist en auteur valt een boek te schrijven. Waarschijnlijk is dat ook al wel eens gedaan. Ik ben op een dag begonnen met het idee: nu of nooit. Want hoe lang kun je blijven rondlopen met een wens, een droom, zonder actie te ondernemen? Er is maar één iemand die die droom kan verwezenlijken en dat ben… juist, jijzelf!
Arendsogen
Ook het proces is vergelijkbaar, maar toch heel anders. Research is cruciaal, maar in de journalistiek is eindredactie net zo essentieel. Ik kan dat niet vaak genoeg benadrukken. Als auteur werk ik met een redacteur, een persklaarmaker én een corrector. Is dat wel allemaal nodig? JA, dat is nodig. Het verhaal wordt er zo veel beter van. Het wordt geen ander verhaal, maar beter. Het plot is nog hetzelfde, maar sterker. De schrijfstijl nog absoluut de mijne en de personages nog precies wie ze waren. Maar alles is beter, scherper, sterker nadat het dreamteam zich ermee bemoeid heeft. De corrector volgt nog voor mijn manuscript, maar die laatste ronde is zo cruciaal om alles strak te trekken, alle ingeslopen en over het hoofd geziene foutjes nog eruit te vissen met de arendsogen van de corrector.
Passie en talent
Ik noem het zelf een dreamteam, omdat ik echt met mensen werk vol passie en talent die mijn droom helpen verwezenlijken. Mijn redacteur Rosanne noemt het een boekploeg op haar blog, ook heel treffend. Uiteraard horen ook de proeflezer, illustrator en vormgever bij mijn dreamteam. Een ding staat als een paal boven water: een goed boek schrijven kun je niet alleen.
Wachten op de cover
Deze week kreeg ik mijn manuscript weer terug van de persklaarmaker en wat een heerlijk wederzien was dat. De vorige ronde moest ik nog flink aan de bak met het herschrijven. Nu was dat werk in feite gepolijst en verwerk ik de wijzigingen van de persklaarmaker. Een stuk minder intensief dan het herschrijven (ik denk dat de herschrijfronde nog een eigen blog verdient), alles staat na deze ronde klaar voor de vormgever. Inmiddels ligt het bij de vormgever en kan ik niet wachten tot de cover er is en die te kunnen delen.
Setting the scene
In een boek moet iedere scene kloppen. Uiteraard. Maar je moet ook weten waar iemand is als er een dialoog plaatsvindt. Aan het ontbijt in de keuken? Zonnend op het strand? Tijdens een boswandeling? Hoe dit verwerkt wordt is een wezenlijk verschil in denken tijdens het schrijven. Wat ik eerder ook al schreef: los van dat iedere scene moet kloppen, moet alles in het boek bijdragen aan het grotere geheel. Het zijn de bouwstenen van je verhaal. Een scene die daarvan afwijkt, kan eruit. Dit geldt in de journalistiek ook, alleen tellen artikelen doorgaans geen 80 duizend woorden en is dit dus niet vergelijkbaar.
De aanhalingstekens!
Dat een roman aparte regels kent voor aanhalingstekens, leerde ik tijdens het luisteren van een podcast. Want als ik iets doe, dompel ik mij helemaal onder en verslind ik alles wat er maar voor handen is over dat onderwerp. Ik lees boeken, kijk films en luister podcasts. Over maar één onderwerp en dat is: schrijven. In een roman eindig je een zin met ,’ zei Polly. In de journalistiek staat het aanhalingsteken aan de andere kant van de komma ’, zei Polly. De aanhalingsregels hebben dus hun eigen regels als het op romanschrijven aankomt (de ELDA-regel).
Zelf geschreven, professioneel verfijnd
Kortom: leuk of goed kunnen schrijven betekent nog niet dat een boek direct een bestseller kan worden. Er zijn regels, processen en structuren die er niet voor niets zijn. Het moet allemaal kloppen. Een goed plot is niets zonder een duidelijke structuur en ga zo maar door. Om mijn debuut ‘Vers van de pers’ kwalitatief zo goed mogelijk te krijgen, heb ik mijn dreamteam verzameld: zelf geschreven, professioneel verfijnd.