Eigenlijk is er niet één reden, maar is het een afweging en een optelsom van redenen.
Het publiceren van een boek is altijd een grote droom geweest van mij, zoveel mag duidelijk zijn. De weg daarnaartoe kun je zelf kiezen. Als een gerenommeerde uitgeverij bereid is om in jouw boek te investeren en het aan haar aanbod toe te voegen, is dat natuurlijk een enorme eer. Een bevestiging van jouw schrijfkwaliteiten. Een groter compliment op dat gebied bestaat bijna niet. Daarnaast hebben zij een goed netwerk van lezers, maar ook boekhandelaren en ga zo maar door. Ze nemen bovendien ook alle investeringen voor hun rekening. Ik heb begrepen dat er ook uitgeverijen bestaan die willen dat auteurs mee-investeren, maar dat is niet het type uitgeverij waar ik naar keek. Dan doe ik het liever helemaal zelf. Daar staat wel tegenover dat je als schrijver niet heel veel aan royalty’s overhoudt. Een uitgeverij wil immers die investeringen wel terugverdienen en neemt een groot risico, zeker als het om een debuut gaat.
Geduld een schone zaak?
Dan is er nog de weg van het selfpubben: zelf je boek uitbrengen. Hoe meer ik me hier in verdiepte, hoe meer ik voelde dat het bij mij paste. Voor dit boek in ieder geval. Ik heb weinig geduld. Zeg maar gerust geen geduld. Soms zit me dat in de weg, maar meestal bereik ik er juist veel door. Dus dat boek dat ik schreef de afgelopen maanden, moest er snel komen.
Insturen van een manuscript
Uiteraard deed ik mijn huiswerk en ik zocht op welke uitgeverijen ik hypothetisch bij mijn boek vond passen. Sommige daarvan gaven op de website al aan geen manuscripten te willen ontvangen ‘wij benaderen schrijvers alleen zelf’. Dat wordt lastig als je nog niets hebt uitgebracht. Anderen schreven: ‘Wanneer we geïnteresseerd zijn, nemen we binnen 6 maanden contact met je op. Wanneer je na die tijd niks gehoord hebt, hebben we geen interesse in je manuscript.’
Nieuwe wereld
Ik snap het, uitgeverijen ontvangen waarschijnlijk stápels manuscripten waar niet tegenop te lezen en mailen is. Het past alleen niet bij mij om zes maanden te wachten en niet te weten of ik überhaupt een antwoord krijg. Een soort doolhof waarvan je niet eens weet of het einde leuk is. Dan neem ik al snel het heft in eigen handen. Het leek me bovendien wel een mooie uitdaging om me onder te dompelen in deze – voor mij – nieuwe wereld. Hoewel ik inmiddels twintig jaar werkzaam ben als journalist en momenteel communicatiemanager, is het boekenvak nieuw. Ik besloot mijn manuscript niet naar uitgeverijen te sturen, maar het zelf uit te geven.
De stappen van een uitgeverij volgen
Het redigeren van een tekst is essentieel in zowel journalistiek als communicatie. Daarom wilde ik dat mijn boek ook professioneel aangepakt zou worden en ik besloot dezelfde stappen te nemen als een uitgeverij zou doen met mijn manuscript. Ik voelde me als een kind in de snoepwinkel. Al helemaal omdat ik zelf de illustratie voor mijn boek kan bepalen. Ik verzamelde een team (en wat voor een!) en ging aan de slag. Veronique van Veronique’s Boekenhoekje beet het spits af als proeflezer. Daarna volgde Rosanne Sarah als redacteur. Ik mocht weer flink aan de bak met herschrijven (niet mijn meest favoriete onderdeel, maar wel blij met het resultaat). Inmiddels ligt mijn manuscript bij de persklaarmaker en hierna volgt de vormgever (Jasmijn de Boer), de corrector (Roos Raakt) en uiteindelijk de drukker.
Droomcover
Illustrator Nicolet Boon volgde ik al een tijd op Instagram. Haar tekeningen passen per-fect bij mijn verhaal: cosy, cosy, cosy. Dat zij de samenwerking wilde aangaan was voor mij echt de kers op de taart. De illustratie is inmiddels klaar en het wordt de meest geweldige cover voor het boek en ik kan niet wachten om die te delen. Een foto voor de achterflap (wie is die vrouw die denkt dat ze kan schrijven?) maakte de getalenteerde Valeska Mensonides (resultaat volgt nog!).
Nu is het zaak dat boek flink te promoten. Hoewel daarvoor een samenwerking met een uitgeverij mij heel prettig lijkt, zie ik het ook als uitdaging om dit zelf te doen. Ik weet dat ik een professionele aanpak heb gevolgd met het manuscript. Nu moet ik daar de rest van de wereld nog van overtuigen.
Lof voor het boekenvak
Tot nu toe krijg ik onwijs veel energie van het maken en uitbrengen van mijn boek. Iedere stap voelt als een stap dichter bij mijn droom en ik weet waar ik het voor doe. De mensen werkzaam in het vak zijn allemaal even lief, enthousiast en gepassioneerd. Bovendien is iedereen zó goed in zijn of haar vak, dat het intimiderend kan zijn. Maar gelukkig vooral heel inspirerend.